वावटळ

वावटळीनो शांत व्हा
तसाही मी आडवाच आता

या फुलांशी मैत्री नकोच केव्हा
जरा होतो मी कडवाच आता

उद्धवस्त गलितगात्र झालो
तरी पुन्हा तुडवाच आता

धुंद बरसून घ्या मेघानो
थिजलो तरी भिजवाच आता

प्राक्तनापुढे कोण जातसे
दोस्तांनो मागे वळवाच आता

भिजून कोरडेपण जे आले
त्या तिला कळवाच आता

कडेलोट

पायरीवर पाय ठेवतानाच कडेलोटाची भीती होती
तुही ढकलून दिलंस, जवळ घ्यायची कुठं तुला छाती होती

तू म्हटलास, आग फार धग फार अंगार फार
कसल्या भिकार माणसाशी जोडली मी नाती होती

नाही हळवेपणा न दुःख कसले, रागाची मात्र गर्दी झाली
असली कसली हि तुझ्या माझ्या प्रेमाची खाती होती